در روزی از روزها من داشتم از خیابون میگذشتم که یهو یه صدایی شنیدم

که فریاد زدن ایدا برگشتم که ببینم کیه دیدم یه دختر ماهه که اسمش ایداست

با اون نگاه ساده و با چشمان زیبا من عاشق نگاه زیبا و چشمای زیبای اون دختر شدم

خیلی خواستم برم نزدیک و بهش بگم که دوسش دارم اما هر چهقذر تلاش کردم که بهش بگم نتونستم

برم و بهش بگم خیلی خجالت میکشیدم ازش و شب و روزم در فکر اون بودم که چیکار کنم که با اون باشم

اخر روزی من شماره تلفنش رو پیدا کردم بده چند مدت گفتم اس ام اس بزنم بهش اول اس ام اس

عاشقانه زدم بعد کم کم بهش گفتم که دوسش دارم من بیشتر از قبل شیفتش شدم

و در رورزی از روزها فهمیدم که اون یه شخص ذیگای رو دوست داره بعد ازم خواست که

مزاهمش نشم منم چارهای نداشتم جز قبول کردن حرفش چون دوسش دارم

ولی با اون حرفش منو کشت با اینکه جسمم زندخاست ولی خودم مردم

به دیدارم بیا هر شب

در این تنهایی تنها و تاریک خدا مانند

دلم تنگ است.

بیا ای روشن ...ای روشنتر از لبخند

شبم را روز کن در زیر سر پوش سیاهی ها

دلم تنگ است.

بیا بنگر چه غمگین و غریبانه

در این ایوان سر پوشیده وین تالاب مالامال

دلی خوش کرده ام با این پرستوها و ماهی ها

و این نیلوفر ابی و این تالاب مالامال

...شب افتاده است و من تنها و تاریکم.

و درایوان من دیریست

در خوابند

پرستوها و ماهی ها و ان نیلوفر ابی

بیا ای مهربان با من!

بیا ای یاد مهتابی!

شد ز غمت خانه سودا دلم                           در طلبت رفت به هر جا  دلم
در طلب زهره رخ   ماه   رو                            می نگرد    جانب     بالا  دلم
اه که امروز دلم را چه شد؟                      دوش چه گفتست کسی با دلم؟
از دل  تو در دل من  نکته هاست                    وه چه ره است از دل تو تا دلم
در طلب گوهر گویای   عشق                         موج زند موج   چو      دریا   دلم

یکی بود یکی نبود
يه روزی از روزا
با يه دختری آشنا شدم.
اون اولا واسم مثل يه دوست خوب بود.
يه دوست که باهاش بتونم راحت درد دل کنم.
ولی کم کم خيلی بهش عادت کردم.
واسم با ديگران متفاوت بود.
عاشقش شدم.
عشق اولم بود.
نمی دونستم چه جوری بهش بگم.
چه جوری نشون بدم
که دوستش دارم.
روز ها گذشت.
من هم هر کاری که می تونستم می کردم
که بهش نشون بدم که دوستش دارم.
يه روز قلبمو تقديمش کردم٬ قلبمو پس داد!
دختر عجيبی بود. اصلا توو خط عشق و عاشقی نبود.
همين جور عاشقش موندم...
يه روز اومد گفت:
" اين دوستمه اسمش امیر هست."
يهو يه چيزی قلبمو فشار داد.
بغضمو خوردم و لبخند زدم گفتم:
"خوشبختم."
ديگه چيزی از دلم نمونده بود.
اون لبخند از ته دل نبود.
فقط ماهيچه های صورتم بودن که به صورت يک لبخند شکل گرفته بودند.
که باز هم ناراحت نشه!
يه روز درحالی که گريه می کرد به خونم اومد و گفت:
"با هم جرو بحثمون شده. می تونم پيشت بمونم؟"
با اين حال که می دونستم اين قلبمه که باز هم بايد درد بکشه و جيک نزنه٬
لبخند زدم و گفتم:
"بله که می تونی."
بغلش کردم و سرش رو گذاشتم رو شونم که گريه کنه تا آروم بشه...
چندين ماه گذشت...
يه روز بهم زنگ زد و گفت:
"پنجشنبه هفته ی ديگه عروسيم هست. کارت دعوتو کی بيارم خونتون بهت بدم؟"
ديگه نمی فهميدم چی ميگه.
منگ شده بودم.
يهو ديدم داره ميگه:
"... کوشي؟ الوووووو...."
گفتم: "اينجام. اينجام. يه لحظه رفتم تو فکر."
گفت: "تو هميشه وقتی با من حرف می زنی ميری تو فکر!"
گفتم: "فردا خونه هستم. حدود ساعت پنج بيا دعوت نامه رو بده."
....
اون شب اصلا خوابم نمی برد. خُل شده بودم.
ياد اون روزهای اول که تازه باهاش آشنا شده بودم افتاده بودم.
خلاصه با هزار تا وول خوردن و کلنجار رفتن تونستم يه سه ساعت بخوابم.
فردا ساعت پنج زنگ در به صدا در اومد.
خودش بود. بازم سر ساعت!
در رو باز کردم.
به چشماش زل زدم.
هنوزم عاشقش بودم. ولی ...
گفت:
"يوهو. کجايی؟ بيا اينم دعوت نامه. پنجشنبه می بينمت."
تا پنجشنبه بياد٬‌ نمی دونم چه جوری زندگی کردم.
همه چيز واسم مثل جهنم بود.
نمی تونستم تحمل کنم.
به سيگار و مشروب هم عادت نداشتم.
دوست داشتم برم بالای يه کوهی و تا دلم می خواد داد بزنم.
....
پنجشنبه کت شلوارم رو پوشيدم.
به سالن که رسيدم٬ اونو توو لباس عروس ديدم.
چقدر زيبا شده بود.
اومد جلو و بهم گفت:
"خوش اومدی همایون. برو يه جا بشين. اميدوارم بهت امشب خوش بگذره."
دستشو گرفتم و لبم رو آوردم نزديک گوشش و گفتم:
"نه. اومدم اين کادوی ناقابل رو بدم و برم. تو هميشه توو قلب من هستی. منو يادت نره!"
گونش رو بوسيدم و گفتم:
"خداحافظ!"
حالا اين من بودم و تنهايی هام که بايد تا ابد باهاش می ساختم!...

مینا دوستت دارم

تو سرود وداع را خواندی و من بی تفاوت گوش سپردم به نوای محزون تو

ولی اکنون بیدارم

اکنون که تو نیستی تا ببینی بیداری مرا ...برگرد

اي كاش الان كه بهت احتياج دارم پيشم بودي چرا هر وقت به شونه هات احتياج دارم نيستي؟

چرا ؟؟؟؟؟؟؟؟

چيه دلم گرفتي

واسه چي داري گريه ميكني

چيه دلم شكستي

واسه كي داري گريه ميكني؟

چيه دلم غريبي

چي ديدي داري گريه ميكني ؟

ميگي گذاشته رفته

اوني كه مثل نفسه تو بود

ميگي دلتو شكسته اوني كه همه ي  كسه تو بود

ميگي ديدي نموندش پاي همه حرفايي كه زده بود

دل من ميدونم داري ديوونه ميشي اما باز بيخيالش

دل من ميدونم داري ويرونه ميشي اما باز بيخيالش

بابا بيخيالش

مهربانم

می خواهم در کنار تو باشم

تا تو را درک کنم

می خواهم در کنار تو باشم

تا همراه تو بخندم

می خواهم در کنار تو باشم

تا همراه تو گريه کنم

می خواهم در کنار تو باشم

تا با تو حرف بزنم

می خواهم در کنار تو باشم

تا همراه تو فکر کنم

می خواهم در کنار تو باشم

تا با تو برای آينده برنامه ريزی کنم

شايد هميشه

همراه هم نباشيم

امّا خواهش می کنم بدان

که هميشه در کنار توأم

تا عاشق تو باشم

...



ببين ، تو بيا بالهای شکسته ی مرا مرهم شو ؛

من هم قول می دهم فقط و فقط برای تو پرواز کنم .

گفتمش: دل مي‏خري؟! پرسيد چند؟! گفتمش: دل مال تو، تنها بخند. خنده کرد و دل ز دستانم ربود تا به خود باز آمدم او رفته بود دل ز دستش روي خاک افتاده بود جاي پايش روي دل جا مانده بود

دلم تو را خوب مي شناسد

چشمهايم از تو رویایی ساخته است

از همان قابي که تو آن را شکسته اي

و اما خاطره ات در وجودم تکرار مي شود

هنوز هم ماندگار تريني

هنوز هم بهتريني

و مي داني.......

که مي مانم و مي ماني

حتي اگر مرا قابل نداني

در ياد مني

اي قشنگترين بهانه ام.

يه روز ميون چند تا خار شاخه اي نا اميد ديدم

با اين كه خيلي سنگ دلم ولي بهش اميد دادم

شاخه رو كاشتم تو دلم جايي كه بود پر از اميد

از اون زمان ديگه كسي حتي يه برگ از اون نچيد

شاخه ي خشكيده حالا شده پر از برگ و بهار

خدا كنه يادش نره كه كي به اون زندگي داد

* دلتنگ باران *

دلم برای باران تنگ شده است ، دلم برای صدای قطره هایش تنگ شده است

دلم تنگ است برای پرسه در زیر باران ، بارانی که به من آموخت رسم زندگی را....

دلم تنگ است برای صدای غرش آسمان ، برای ابرهای سیاه سرگردان ، برای

زمستان......

در آن روزها بارانی بود برای قدم زدن در زیر آن و خالی کردن دل های پر از غم!

مدتی است که دیگر نه بارانی است و نه ابری ، این روزها تنها یک قلب است که پر از

درد دل است!

نمی داند درد دلش را به چه کسی بگوید؟ پس ای باران ببار که درد دلم را به تو

بگویم....

بگذار من نیز مانند تو و همراه با تو ببارم... ببارم تا خالی شوم ، از غصه ها از دلتنگی

ها رها شوم....

اگر دستی نیست برای آنکه اشکهایم را از گونه هایم پاک کند ای باران تو میتوانی با

قطره هایت اشکهایی که از گونه هایم سرازیر شده است را پاک کنی....

اگر کسی نیست که در کنار من قدم بزند و با من درد دل کن ، ای باران تو بیا بر من ببار

تا خیس خیس شوم ، خیس تر از پرنده ای تنها که بر روی بام خانه دلتنگی ها نشسته

است و خسته است......

اگر بغض گلویم را گرفته است تنها یک آرزو برای خالی شدن خودم دارم ، آرزوی

غروب و باران را دارم.....

کاش غروبی بیاید همراه با باران برای خالی شدنم و ای کاش و کاش و کاش یارم نیز

در کنار آن دو باشد.......

اما افسوس که او مثل یک پرستوی تنها سفر کرده است ، مرا تنها گذاشته است ،

چشمهای مرا بارانی کرده است ، و دل مرا غمگین کرده است......

باران بیا تا با هم خالی شویم ، تو از این بغضی که در آسمان فرا گرفته است خالی

شو و من نیز از این سرنوشت و دوری خالی می شوم......

ديگر آمدنت در خيالم آنقدر گنگ است که نمي‌بينمت...